Ծեր էր, անօգնական ու միայնակ: Հիվանդ էր, գամված` անկողնուն: Ու արդեն քանի ամիս էր այդ ծերունուն խորթ քույրն էր խնամում, որին օտարների մոտ չգիտես ինչու «ազգականուհի» էր անվանում ծերունին: Քրոջ օգնությամբ էր ինքը օրվա մեջ հազիվ մեկ անգամ վեր կենում անկողնուց, մի պտույտ կատարում սենյակում, նստում հին, կաղնե փայտե սեղանի մոտ, մաշված ու էլ ավելի հին աթոռին մի կարճ ժամանակ եւ նորից պառկում:
