Նոյեան Տապան
Իվ Տերոնայի «Հայոց ցեղասպանությունը և հայ-թուրքական հարաբերությունները» գիրքը խորքային և բազմակողմանի ուսումնասիրություն է ներկայացնում 1915-1916 թվականներին Օսմանյան կայսրությունում տեղի ունեցած հայոց ցեղասպանության պատմական իրադարձությունների վերաբերյալ, ինչպես նաև այդ իրադարձությունների հետևանքների մասին ժամանակակից հայ-թուրքական երկխոսության համար: Հեղինակը, ով երեսուն տարի զբաղվում է այս թեմայով, կարևոր հարցեր է բարձրացնում Թուրքիայի կողմից ցեղասպանության ժխտման մեխանիզմների մասին և թե ինչպես է այդ ժխտումը դարձել պետական քաղաքականության մաս: Նա բերում է բազմաթիվ օրինակներ, որոնք illustrair են, թե ինչպես են Թուրքիայի պաշտոնյաները արձագանքել ցեղասպանության ճանաչմանը, ներառյալ դիվանագիտական սկանդալներ և ձերբակալություններ նրանց, ովքեր համարձակվել են ասել ճշմարտությունը:
Տերոնան վերլուծում է ցեղասպանության ժխտման վրա հիմնված երեք հիմնական փաստարկներ՝ հայերի ապստամբությունը, նրանց տեղահանման անհրաժեշտությունը և տեղաշարժի ընթացքում բնական մահերը: Հեղինակը հերքում է այս առասպելները, հղում անելով ականատեսների վկայություններին և պատմական ուսումնասիրություններին, ընդգծելով, որ հայերի զանգվածային ոչնչացումը նախապես ծրագրավորված էր և իրականացվում էր էթնիկական մաքրության նպատակով: Նա նաև նշում է Թուրքիայի իրավիճակի յուրահատկությունը, որտեղ, ի տարբերություն XX դարի այլ ցեղասպանությունների, մեղավորների դատապարտում չի տեղի ունեցել, հակառակը, նոր իշխանությունները շարունակել են քաղաքականությունը, որը ուղղված էր հայ բնակչության ոչնչացմանը:
Գիրքը նաև անդրադառնում է հայերի և թուրքերի միջև հաշտեցման հնարավորություններին: Հեղինակը պնդում է, որ առանց Թուրքիայի կողմից ցեղասպանության ճանաչման, ցանկացած փորձեր հարաբերություններ հաստատելու կլինեն ապարդյուն: Նա քննադատում է գոյություն ունեցող երկխոսության նախաձեռնությունները, ինչպիսիք են Թուրքիայի-Հայաստանի հաշտեցման հանձնաժողովը, նշելով, որ դրանք հաճախ օգտագործվում են խնդրի էությունը շեղելու համար և չեն հանգեցնում իրական առաջընթացի: Այս համատեքստում Տերոնան ընդգծում է, որ պատմական ճշմարտությունը չի կարող լինել կոմպրոմիսի առարկա, և որ հայերը չեն կարող համաձայնել իրենց հիշողության և պատմության աղավաղմանը:
Վերջում հեղինակը եզրակացնում է, որ ցեղասպանության ճանաչումը անհրաժեշտ պայման է երկու ժողովուրդների միջև հարաբերությունների նորմալացման համար: Նա ընդգծում է, որ պատմական ճշմարտության անտեսումը միայն խորացնում է գոյություն ունեցող հակամարտությունը և խոչընդոտում խաղաղության և փոխըմբռնման հաստատմանը: Իվ Տերոնայի գիրքը կարևոր ներդրում է ոչ միայն հայոց ցեղասպանության պատմության ուսումնասիրության, այլև ժամանակակից միջազգային հարաբերությունների մեջ, բարձրացնելով հիշողության, պատասխանատվության և հաշտեցման վերաբերյալ արդիական հարցեր:
