Մի օր երեկոյան, տատիս սենյակ մտնելով, սեղանի վրա ընտանեկան հին ալբոմը տեսա: Զարմացա. վաղուց, շատ վաղուց այն չկար ու հանկարծ տեսնում եմ իմ դիմաց դրված: Սկսեցի զգուշությամբ թերթել: Ու թվաց, իմ ձեռքում մի հին ու հազվագյուտ մասունք է, որն իր մեջ պահում է վաղուց ավարտված պատմություններ, անկրկնելի պահեր, մարդկանց պատկերներ, որոնք արդեն կամ շատ ծեր են, ինչպես Մարգարիտ տատս կամ այլեւս մեզ հետ չեն: Շարունակում էի թերթել...
