"Noyan Tapan" Publishing
Անդերսենի դասական հեքիաթը անտառի փոքրիկ եղևնու, նրա երազանքների և տոնական լույսերի մասին:
Անտառում կանգնած էր մի գեղեցիկ փոքրիկ Եղևնի։ Տեղը հիանալի էր. արևը լիուլի ջերմացնում էր նրան, օդը մաքուր էր ու թարմ, իսկ շուրջբոլորը աճում էին նրա ավագ ընկերները՝ սոճիներն ու հսկա եղևնիները։ Բայց փոքրիկ Եղևնին անհամբեր էր. նա չէր վայելում ո՛չ ջերմ արևը, ո՛չ զով քամին և ո՛չ էլ անտառի թռչունների զվարթ երգը։
Նա միայն մի բան էր ցանկանում՝ օր առաջ մեծանալ, բարձրանալ երկինք, ինչպես իր հարևան հսկաները։
— Ա՜խ, եթե ես էլ այնքան բարձրահասակ լինեի, ինչպես մյուսները, — հառաչում էր փոքրիկ Եղևնին, — այնժամ իմ ճյուղերը լայն կփռեի չորս կողմս և իմ կատարից կդիտեի աշխարհի գեղեցկությունը... Թռչուններն իմ ոստերին բույն կդնեին, իսկ երբ քամին փչեր, ես էլ մյուսների պես հպարտ կխոնարհվեի։
Երբ գալիս էր ձմեռը, և սպիտակ փայլուն ձյունը ծածկում էր գետինը, նապաստակը հաճախ թռչկոտելով գալիս էր ու թռչում հենց նրա վրայով։ Դա այնքան էր վիրավորում փոքրիկ Եղևնուն։
Բայց անցան տարիներ, և Եղևնին վերջապես այնքան բարձրացավ, որ նապաստակներն այլևս չէին կարողանում թռչել նրա վրայով, այլ ստիպված շրջանցում էին նրան։ «Օ՜, մեծանալ, մեծանալ, դառնալ բարձր ու ծեր. աշխարհում սրանից լավ բան չկա», — մտածում էր նա։
Աշնանը գալիս էին փայտահատները և տապալում ամենագեղեցիկ ծառերը։ Մի օր էլ հերթը հասավ մեր Եղևնուն։ Նրան զարդարեցին գույնզգույն մոմերով, ոսկեզօծ խնձորներով և փայլուն աստղով... Եվ նա հասկացավ, որ կյանքի յուրաքանչյուր պահ պետք է ապրել ու գնահատել ներկայում։
