ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

* * *

Արդարացված է. օձն - աստղով,

Իսկ ստորությունը ամոթխած - այս բարձ երկնքով:

Ճահիճը - ջրվեժով: Քարը - հացով:

Տգետ ամբոխը - Մարսելիեզով, արքան-

Դժբախտ պահով: Երբեք չկորացվող իրանը - շիրիմով

Սապատավոր, սապատը շիրիմի - վարդո՜վ...

* * *

Սե՛ր իմ: Ի՛մ Սե՜ր: Հոգեվարքի ժամին եւ դագաղում նույնիսկ -

Ես կլարվե՛մ, կհրապուրվե՛մ, վե՛ր կթռչե՜մ:

Օ՜, սիրելի՜ս...

Ամպակույտի վրա, թե - շիրմակույտի տակ,

Քե՛զ ես երբե՜ք, երբե՜ք հրաժեշտ չե՛մ տա:

Եվ նրա համար չե՛ն - զույգ թեւերս չքնա՜ղ,

Որ ծանրությունն հողի պահեմ սրտիս վրա:

Այն արվարձանը բարուրվածների՝ անա՜չք, անձա՜յն,

Ես ինձանով չե՛մ բազմացնի, հարկա՜վ:

Թափով թեւերս կազատե՜մ ու կպոկեմ միանգամի՜ց

Իրանս ձիգ - բարուրներից քո՛, Մա՜հ.

Շրջակայքում այդ միջոցին անտառը կխանձվի՜,

Ու կհալչե՜ն հազար վերստի ձյուները պաղ:

Բայց եւ այնպես, թե ես - ուսե՛րս, թեւե՛րս, ծնկնե՛րս, կծկելո՜վ,

Թույլ տամ՝ տանե՜ք, թաղե՜ք ինձ - լոկ այն հույսով,

Որ ես նորից կելնե՜մ այդ աճյունից - ծաղկող

Վարդի թփով՝ զրնգուն իմ տողերով:

* * *

Քանի՜-քանիսն են կործանվել այն անդունդում -

Փռված հեռվում...

Կգա մի օր՝ կանհետանամ ես էլ այդպես -

Լուռ ու անտես:

Ամե՜նը, ինչ երգում, փայլում ու պայքարում էր -

Կպաղի՜.

Եվ ձայնս իմ քնքույշ, եւ ծամերիս ոսկին,

Եվ կանաչ ցոլքն իմ աչքերի:

Իսկ կյանքը կընթանա՝ մեր գորշ այս առօրյան -

Հացով իր օրական:

Ամենը կլինի այնպես, ասես,

Չեմ էլ եղել ես:

Ես, մանկան պես միշտ փոփոխվող,

Շատ շուտ զայրույթս մոռացող,

Ես, որ այնպես էի սիրում, երբ բուխարում

Ածուխն էր մոխրանում...

Իսկ թավջութակի ձա՜յնը... Աղմո՜ւկը անտառի...

Ժամ-պատարա՜գը մեր գյուղի...

Ես - միշտ կարոտ կյանքին ու կյանքով լի -

Չեմ էլ եղել, ասես, հողի վրա ջերմ ու սիրալիր:

Ձեզ բոլորի՜ցդ (ի՛նձ՝ չափ ու սահման չճանաչող,

Ինձ ի՞նչ - դու բարեկա՜մ ես, թե օտա՜ր...),

Ձեզ բոլորի՜ցդ պահանջում եմ ես - հավա՜տ,

Ձեզ բոլորի՛ցդ ես խնդրում եմ - սե՜ր:

Սե՜ր - նրա համար, որ բանավոր- գրավոր, գիշեր-ցերեկ,

Հանուն արդարության, գոչում եմ ու ճչում.

- «Ո՛չ» կամ «Այո՛», եւ նրա համար, որ ես, իմ քսան տարում,

Հաճախ եմ շատ տխրում - ինձ սիրեցե՜ք,

Եվ նրա համար, որ բախտն է իմ - ներել անվե՜րջ,

Անսանձ իմ քնքշության համար,

Չափն անց գոռոզության համար -

Ինձ սիրեցե՜ք,

Արագընթաց կյանքիս համար, անկեղծ խոսքիս ու -

Կեղծ խաղիս համար... Լսե՜ք -

Մեկ էլ նրա համար, որ պիտ մեռնե՜մ՝

Ինձ սիրեցե՜ք...

* * *

Արոսի՛ն

Կոտրատում էին

Արշալույսի՜ն:

Արոսու

Բախտը չա՛ր է՝

Դառը-դա՜ռը:

Արոսին՝

Ալեւո՜ր

Զառիվայր է...

Արոսի՛ն՝

Բա՛խտն է

Ռուսի՜:

* * *

Բացվեց կամացուկ մի փեղկը ահա:

Լուսամուտից - հոգու մասն երեւաց:

Դե՛, ե՛կ, բացե՜նք մյուս փեղկն էլ հիմա,

Բացենք մյուս փեղկն էլ - գոցած...

* * *

Նոր տարուն ես - մեն-մենակ:

Ե՛ս, հարուստս,- խեղճ աղքատ:

Թեւավո՜րս - անիծվա՜ծ:

Ինչ-որ տեղ - անթիվ ձեռքեր,

Իրար սեղմված, ու գինի - հին ու ընտի՜ր...

Բայց այդ օրը - անիծված էր թեւավո՜րը:

Ա՛յն, միա՜կը - մեն-մենակ էր, մեն- մենա՜կ՝

Ասես պատուհանի աչքում - լուսնյակ:

* * *

Հայրենի տան մաշող կարոտն՝

Գլխացավանք, ծաղրի արժան: Եվ միեւնույն է ինձ համար,

Թե որ ճամփով մի քարքարոտ

Շուկայից տուն քարշ տալ պաշար.

Տուն-զորանոց, հիվանդանոց,

Որն չգիտե - որ ե՛ս եմ տերն...

Եվ միեւնույն է ինձ դարձել,

Թե մեն-մենակ որտե՞ղ ապրեմ,

Եվ միեւնույն է, թե դարձյալ

Ո՞վ կստիպի ինձ ղնջրտալ,

Ասես գերի առյուծ:

Եվ ո՞վ պիտի նորից վանի՛, թաղի՛ ինձ -

Իմ «Ես»-ի մեջ: Եվ միեւնույն է, թե որտե՞ղ

Նվաստանամ, չընտելանամ (չե՛մ էլ տքնում),

Ասես այն արջը կամչատյան,

Որ հարազատ սառույցներն է երազում:

Չեմ հրապուրվի անգամ լեզվով

Իմ մայրենի - կաթնակոչով նրա,

Եվ միեւնույն է, թե որով,

Քեզ դիմացինդ չհասկանա.

(Դա ընթերցող լինի, թե բամբասանք կթող,

Թե տոննայով թերթեր կուլ տվող...)

Նա պատկանում է քսաներորդ դարին,

Իսկ ես - դարերից դո՜ւրս:

Ապշած, գերան անզգամ դարձած,

Որը առաջ՝ ծառուղիում - ծառ էր կանաչ,

Նայում եմ. մեկ են արդեն ամենքը ու ամենը,

Եվ ամենից էլ անտարբեր է

Հարազատից հարազատը՝ եղած- անցածը...

Օրերը, տարեթվերը, կարծես ձեռքով սրբած,ջնջված են,

Ու ես՝ մի մերկ հոգի լինեմ, ասես,

Ի՜նչ-որ մի տեղ ծնված:

Ինձ - հայրենիքս իմ - չպահպանեց՝ այնպես վանեց,

Որ խուզարկուն էլ սրատես վերից վար էլ հոգիս թե քրքրի -

Ա՜խ, հարազատ իմ անցյալից ո՛չ մի նշան՝

Մի բիծ անգամ, նա չի՛ գտնի:

Դատարկ է ինձ համար տաճարն, օտար - ամեն մի տուն,

Ամենքը ու ամենը՝ անտարբեր ու միեւնույն:

Բայց երբ աչքովս է ընկնում, ճանապարհին,

Մի որեւիցե թուփ, մանավանդ - արոսի՜ն...

* * *

Ինչ-որ ձեզ պիտանի չէ, մարդի՛կ, բերե՛ք ի՜նձ.

Կվառվի՜ իմ կրակում - ամեն ի՜նչ:

Ինձ կյա՛նքն էլ է հուզում, ինձ մա՛հն էլ է հուզում՝

Կընծայեմ ամե՜նն - իմ կրակին կիզիչ:

Բոցը նյութ է սիրում - չոր, թեթեւ.

Պսակնե՜ր, ցախ, բառեր ու բառե՜ր...

Թող սնված դրանցով, բարձրանա կրակն իր հո՜ւր:

Իսկ դո՛ւք՝ հարություն առե՜ք ու նորից ապրե՜ք - մոխրից էլ մաքո՜ւր:

Փյունիկ հավքն եմ՝ երգում եմ - վառվում հրավառ:

Պահպանե՜ք բարձր կյանքս հրդեհի՜:

Հուր կրակ եմ - վառվում եմ իսպառ.

Թող գիշե՜րն էլ ձեր լուսավո՜ր լինի:

Կրակի շատրվա՜ն - խարույկ սառցի՜:

Բարձր եմ պահում իրանս սլացիկ:

Բարձր եմ կրում եւ պաշտոնս իմ՝

Ժառանգի՜ ու Զրուցակցի՜:

* * *

Գիշեր է քաղաքում իմ մեծ - գիշե՜ր:

Նիրհած տնից փախչում եմ դուրս, ասես ստվեր:

- Բայց ամուսի՞նդ... Երեխա՞դ... - մարդիկ կասեն...

Իսկ ես - հիշում եմ միմիայն - գիշե՜ր, գիշե՜ր...

Փչո՜ւմ, ավլում է հուլիսյան քամին,

Պատուհանից, հեռվում, հնչում է նվագն անուշ:

Քամի՜ն, անխիղճ քամին - մինչ արշալույս

Պիտի կրծքիս խփի՝ հասնի - հոգվույս:

Կա սեւ բարդին, եւ լույսն ահա - պատուհանում,

Աշտարակից - ժամացույցի ղողանջն է պարզ հնչում,

Ձեռքիս ծաղիկը - կա, քայլերս - չփնտրող եւ ոչ մեկին,

Ստվերս - կա... Իսկ ես - չկա՛մ, չկա՜մ...

Ահա - ոսկյա շարանը լապտերի,

Ու համն - անմիտ ծամած մի տերեւի...

Ազատեցե՜ք կապանքներից այս առօրյա,

Դե՛, հասկացե՜ք, երա՛զ եմ ես, ցնո՜րք միայն...

* * *

Թե թեւավոր է հոգին ծնվել՝

Խրճի՜թ, ապարա՜նք - նրան միեւնույն են:

Ի՜նչ Չինգիզ-խան, ի՜նչ Հրոսի ավեր...

Լոկ երկու ոսոխ աշխարհում ունեմ -

Միասին ձուլված երկվորյակ երկու.

Կուշտի հագությունն ու - քաղցը սոված մարդու:

* * *

Մի սուսեր ուներ այդ Դոն-Ժուանը,

Եվ մեկ էլ ուներ նա՝ Դոննա-Աննա:

Պատմեցին մարդիկ ինձ լոկ այսքանը,

Լոկ այսքանն ուներ չքնաղ դժբախտը՝ Դոն - Ժուանը:

Բայց այսօր ես խելացի եղա.

Կես գիշեր էր՝ ճանապարհ ընկա:

Ինչ-որ մեկը համընթաց քայլում՝

Անուններ էր թվարկում...

Ու միգում հալչում, կորչում էր գավազանը...

Ո՛չ, չուներ Ժուանը - Դոննա-Աննա...

* * *

Իրիկնապահի Արեւը - ավելի բարի ու մեղմ է,

Քան արեւը կեսօրվա.

Մոլեռանդ է, ոչ թե ջերմ է,

Միշտ արեւը կեսօրվա:

Հեզ, հանգիստ ու ինքնամփոփ է

Իրիկնապահի Արեւը:

Իմաստուն է՝ խուսափում է

Կուրացնել նա մեր աչքերը:

Պարզությամբ արքայական իր

Հուզելով,

Արեգակը Իրիկնապահի

Բանաստեղծին թա՜նկ է ավելի:

Խավարով խաչված ամեն մի երեկո,

Արեգակը Իրիկնապահի

Ամբոխին երբե՛ք

Գլուխ չի՛ տալիս:

Կործանվող գահից, հիշի՛ր

Ֆեբի՜ն: Կործանվո՜ղը - վա՛ր չի նայում.

Իր հայացքը - վե՛ր է հառում՝

Երկնքի՜ն:

Մի՛ հապաղի հարեւան

Կատարին զանգակատա՜ն:

Ե՛ս թող լինեմ քո վերջի՜ն

Զանգակատուն - ապաստանն:

* * *

Արեւը - միակն է, բայց քայլում է քաղաքից քաղաք:

Արեւը - լոկ ի՛մն է՝ ո՛չ մեկին չե՛մ զիջի նրան:

Նրա շո՛ղն էլ անգամ.- ո՛չ մի ժամով, ո՛չ մի հայացքի: Երբե՜ք: Ո՛չ մեկի՜ն:

Թո՛ղ կործանվեն խավարում անվերջ քաղաքներն անթի՜վ:

Որ չպտտվի - ամուր կպահե՜մ նրան իմ ափերում:

Ի՜նչ հոգս՝ թե ձեռքե՛րս, շուրթե՛րս ու սի՛րտս է այրո՜ւմ:

Կընկնե՜մ ետեւից, կերթա՜մ հետքերով - թե խավարում նա կորչի՜...

Արեւ՜, ի՛մ Արեւ՜, ես քեզ ո՛չ մեկին չե՛մ զիջի՜...

* * *

Թեւքը բարակ պատմուճանիս

Ձեռքիդ իջավ, բարեկամս:

- Թեւավոր եմ ես, իսկապե՜ս,

Դժբախտության իմ ընկերս:

Դա հասկացար. բայց ինչպե՞ս

Կդիմանաս իմ անիծյալ քնքշությա՜նս:

Չե՛ս դիմանա, եւ ահա՛, երախտապարտ ջերմությանս,

Համբուրում ես թեւքս բարակ...

Իսկ քամին փչո՜ւմ, խարույկներն է մարում,

Երփներանգ վրանները քաշքշում, քրքրում,

Պատմուճանիս թեւիկները ձեռքիդ վրայից մի կողմ քաշում...

Փչո՜ւմ, շնչո՜ւմ ու շշնջո՜ւմ.

- Հոգի՛դ անմեղ մի՛ կործանի՜ր՝

Թեւավոր կին դու մի՛ սիրի՜ր...

ՍԵՐ

Հո՞ւր: Յաթաղա՞ն:

Խոսենք համեստ,-

Պետք չէ՛ ճոռոմ այդպես.

Կսկիծ է դա՝ մոտ ու ծանոթ,

Ինչպես աչքիդ - ափը ձեռքիդ,

Ու շուրթերիդ -

Անունը զավակիդ:

* * *

Չե՛մ հուզում, չե՛մ արբեցնում՝

Կանացի նազ ու տուզով ես քեզ չե՛մ թույնում:

Շիտակ ձեռքս եմ քեզ պարզում.

Ա՛ջս իմ, որով գրում եմ,

Որով միշտ դստերս օրհնում եմ:

Այս իմ ձեռքս եմ քեզ մեկնում,

Որ թղթի վրայով սահում՝

Աստծո տվածն է գրի առնում:

Ձախը՝ ա՜խ, հանդուգն է նա,

Քծնվո՜ղ, նե՜նգ ու խարդա՜խ:

Առ դու ձեռքս ա՛ջ, ահա՛՝

Վստահելի՜ ու արդա՛ր:

* * *

Ինչպես աջ ձեռքը - ձախ ձեռքին՝

Հոգուն իմ մոտ է - քո հոգին:

Մենք իրար կից ենք - ջերմ ու երջանի՜կ,

Ինչպես աջ թեւը - ձախ թեւին:

Բայց երբ մրրիկ է բարձրանում - ավա՜ղ,

Անդունդն է երեւում - թեւից թեւ՝ աջ եւ ձախ:

* * *

- Դու մեզ պատմիր գարնան մասին,-

Թոռը խնդրում է պառավին:

Բայց գլուխն է իր տարուբերում,

Այսպես է նա պատասխանում.

- Գարունը, օ՜հ, մեծ մեղք է դա,

Ահե՜ղ ու ահավո՜ր է նա...

- Սիրո մասին պատմեիր դու մեզ,-

Չքնաղ թոռը երգում է հեզ:

Հայացքը իր հառած կրակին.

- Օ՜հ,- հառաչում է նա կրկին.

- Սերը՝ մեծ մե՜ղք է,

Սերը՝ աղե՜տ է, սերը՝ ահե՜ղ է...

Արշալույսին, հետո, բակում,

Անմեղությունն էր անուշ երգում.

- Սերը՝ մեծ մե՜ղք է, սերը՝ աղե՜տ է,

Սերը՝ ահե՜ղ է...

* * *

Կուսությո՜ւն - կորով. ասես մահն ու փառքը՝

Սքանչելի ու հին է այս դաշինքը:

Ես երդվում եմ կարմիր արյունով իմ,

Սեփական գանգրահեր գլխով իմ -

Խաղաղության սուրբ բեռից բացի,

Ուրի՛շ բեռ - ուսերիս երբեք չի՛ լինի՜:

Ձեռքս քնքուշ իջեցնում եմ սրիս՝

Կարապաձեւ պարանոցին քնարիս:

* * *

Ահա՛ նա - տե՛ս՝ օտարությունից հոգնած,

Մի առաջնորդ - զորքից զրկված:

Ահա՛ - կում-կում խմում է բուռն գետակից -

Իշխանը՝ զրկված իր երկրից:

Իշխանությո՜ւն եւ զորք, եւ հաց, եւ մայր -

Ամենն, ամենն այնտե՜ղ է նրա համար:

Հիանալի՜ է ժառանգությունդ քո - տիրի՜ր,

Ընկեր - առանց ընկերների՜:

* * *

Զույգ ձեռքերս տրված են - զույգն էլ մեկնեմ ամենքին:

Եվ շուրթերս տրված են - ամենն անվանեմ: Իսկ աչքե՞րս... տե՛ս, ինչ բարձր է կամարն հոնքերիս.

Զարմանում եմ, երբ տեսնում եմ սեր մի ուժգին,

Թե - չկա ո՛չ մի սեր - զարմանում քնքշաբար ավելի:

Իսկ այս զանգը, որ ծանր է Կրեմլի զանգերից,

Որ զարկում ու զարկում է կրծքումս անդադար,-

Ո՞վ գիտե... Չգիտեմ... Երեւի այն տրված լինի ինձ,

Որ չափից ավելին ես չապրե՜մ ռուսական հողի վրա:

* * *

Ճակատն համբուրել - հոգսից ազատել:

Համբուրո՜ւմ, համբուրո՜ւմ եմ ճակատդ:

Աչքերն համբուրել - քնատությունը ցրել:

Համբուրո՜ւմ, համբուրո՜ւմ եմ աչքերդ:

Շուրթերն համբուրել - ծարավն հագեցնել:

Համբուրո՜ւմ, համբուրո՜ւմ եմ շուրթերդ:

Ճակատն համբուրել - հիշատակը ջնջել:

Համբուրո՜ւմ, համբուրո՜ւմ եմ ճակատդ:

* * *

Անունդ քո - թռչուն ձեռքիս,

Անունդ քո - սառցե կտոր, հալչող լեզվիս:

Անունդ քո - շուրթից թռած

Հինգ տառ՝ մի վանկ դարձած:

Թռիչքում բռնած գնդակ է նա,

Բերանում - զանգակ մի արծաթյա:

Քարը, նետած անդորր լճակ,

Քո անունդ դարձյալ կտա:

Երբ սմբակներն են դոփում թեթեւ,

Զրնգում է անունդ հնչեղ:

Եվ քունքին դեմ տված չրխկոցն բլթակի

Անունդ դարձյալ կկրկնի:

Անունդ քո - օ՜, ո՛չ, ցնո՜րք է դա...

Համբույր է դա - աչքերիդ փակ,

Կոպերիդ - նո՜ւրբ, անշա՜րժ ու պա՜ղ.

Սառն ու մաքուր ձյունոտ համբույր՝

Սարի աղբրից - կապույտ մի կում:

Անունդ շուրթերիս՝ խորն ու հանգիստ եմ քնո՜ւմ...

* * *

Ահա՛ նրա՜նք շտապով գրված,

Դառնությունից, գգվանքից - շիկացած.

Սեր ու սիրո մեջ է խաչված

Իմ ակնթարթը, ժամը, օրը, տարին ու դարը:

Լսում եմ. դղրդում է ողջ աշխարհը, ու ինչ-որ տեղ՝

Ամպրոպ է, թե աղետ: Վերստին փայլում են նետ, աղե՜ղ -

Դա - Ամազոնն է... Իսկ ես - անզոր եմ սանձը ձգել գրչիս.

Ա՜խ, երկու վարդ արյունս քամեցին սրտի՜ս:

* * *

Ճղեցի երակներս. անկանգուն -

Շռռա՜ց կյանքս:

Դե՛մ տվե՜ք կաթսաները մաքուր.

Ափսե՛, թա՛ս ու սինի՜...

Թեպետ, ի՛նչ էլ բերեք՝ փո՛քր, տափա՛կ կլինի՜:

Շպպո՜ւմ է արյունս, սեւ հողին թափվում՝

Եղեգնն է սնում... Անարգե՜լ, անկանգո՜ւն-

Տողերս հոսում են, հոսո՜ւմ...

* * *

«Մնաք բարո՜վ, դո՛ւք, ի՛մ սարե՛ր,

Մնաք բարո՜վ, դո՛ւք, ի՛մ գետե՜ր,

Մնաք բարո՜վ, դո՛ւք, ի՛մ արտե՜ր,

Մնաք բարո՜վ, դո՛ւք, ի՛մ խոտե՜ր...»:

Զինվորին մայրը խաչն էր հագցնում,

Զավակից հավիտյան բաժանվում...

Ու նորից - խրճիթից կռացած.

- Դո՛ւք, ի՛մ գետե՜ր, բարո՜վ մնաք...

* * *

Թող չհիշե՜ պատանին -

Անօգնական ծերությունը:

Թող չհիշե՜ ծերունին -

Երջանիկ ջահելությունը:

Ամեն ինչ սրբում-տանում են ալիքները կապուտա՜կ...

Ծովը - քոնը չէ՛, ավա՜ղ,

Մոռացություն, նինջ, նիրհա՜նք

Թող իջնի՜ մարդկանց վրա:

Խորշոմավոր դու անցորդ, մի՛ հիացի՜ր-

Այն հեռու առագաստով...

Ա՜խ, ծերություն, մի՛ հիացի՜ր -

Ջահելության օրերով:

Ամեն մեկը - իր դարդով. ով սպասում է իր վերջին,

Ով՝ կարոտ է դեռ ուսմանն...

Մոռացություն, նիրհանք, նի՜նջ,

Թող իջնի՜ մարդկանց վրա:

Ոսկեհեր ջահելություն,

Ծերությունից - դաս մի՛ առնի.

Ծածկամիտ է ծերությունն,

Խելացնոր ու անմիտ:

Մոռացություն, նինջ, նիրհա՜նք,

Թող իջնի՜ մարդկանց վրա...

* * *

Վերջապես ես էլ գտա

Անհրաժեշտ ինձ մի մարդու.

Ինչ-որ մեկը մահու չափ

Իմ կարիքն է միշտ զգում:

Ինչպես աչքն է մեր ուրախ - ծիածանին,

Ինչպես բույսն է միշտ կարոտ - սեւահողին,

Կարեւոր է միշտ մարդուն՝

Մյուսի կարիքն իրենում:

Ծիածանից, անձրեւից,

Ու սեփական էլ բազկից,

Կարեւոր է ավելի

Մեկի կարոտը ձեռքի - ի՛մ ձեռքերի՜ն...

Լադոգայից լայն է դա

Սարից էլ կանգուն՝

Երբ ի՛մ ձեռքի կարիքն է զգում

Ինչ-որ մեկի խոցը հոգու:

Եվ, որ վերքը քո ափի,

Բացել, ինձ ես վստահել,

Ես ի՛մ ձեռքս, այդ առթիվ,

Պատրաստ եմ - այրե՜լ:

* * *

Երկնքում սեւ - գրված են բառեր,

Իսկ աչքերն սքանչելի - կուրացել են, մարել...

Մեզ համար ո՛չ մահիճն է մահվան սոսկալի,

Ո՛չ էլ քաղցր է մահիճն տենչանքի:

Քրտինքով գրող՝ դաշտերում վարող:

Մեզ ծանոթ է եռանդ մի ա՜յլ -

Թեթեւ հուրը, գանգրերից վեր պարո՜ղ՝

Սոսափյունը - ոգեշնչմա՜ն:

* * *

Ասես աստղեր, վարդեր, ասես, - տողերն ծնվում են ու աճում,

Ասես գեղեցկություն, որն ավելորդ է ընտանյաց կյանքում,

Իսկ գովասանքներին, պսակներին - միշտ նույնն եմ ես պատասխանում.

- Ախ, այս բոլորն, արդյոք, ինձ որտեղի՞ց:

Նիրհում ենք. եւ ահա - սալ քարերի արանքներից՝

Հյուր երկնային - չորս ծաղկաթերթերից:

Մարդի՜կ, դե՛, հասկացե՛ք, պոետը երազում կգուշակի՝

Թե՛ բանաձեւը ծաղիկի, եւ թե՛ օրենքը աստղերի՜:

* * *

Օրհնում եմ աշխատանքը առօրյա,

Օրհնում եմ եւ հանգիստը գիշերվա,

Եվ - գթությունն Աստծո Վերջին Օրվա...

Օրհնում եմ ես - Բարի օրենքը եւ Բարի օրենքը:

Օրհնյա՜լ լինի եւ քղամիդս - քրքրված,

Փոշոտ իմ գավազանս - ճառագայթ դարձած:

Օտար օջախն էլ թո՛ղ օրհնյա՜լ լինի,

Հա՜ցն էլ - այդ օջախի...

* * *

Ահա՛, երկու ծառ. ձգվում են - ձգտում են իրար:

Ահա՛, երկու ծառ - կանգնած են: Տունս - դիմացն է:

Տունս՝ հին: Ծառերը՝ ծեր: Ես՝ ջահել:

Թերեւս դա՛ է պատճառը,

Որ կարող եմ խղճալ - ի՜նչ-որ ծառեր:

Նա, որը փոքր է, վերջին իր ուժերն է լարում,

Թվում է - կին է. ձգո՜ւմ է թեւերը, ձգո՜ւմ...

Ի՜նչ ծանր է նայելը, ինչպես է ձգվում ա՛յն, ջահե՜լը,

Ձգտում է մյուսին, որը ծեր է,

Մյուսին, որն տոկուն է, որն շա՜տ դիմացկուն է,

Բայց, ո՞վ գիտե, երեւի,- դժբախտ ավելի:

Ու մայրամուտի բոցում, անընդհատ՝

Թե՛ անձրեւին եւ թե՛ ձյան տակ,

Ասես հենվել են ուզում ուսին՝ մեկը մյուսի,

Ձգվում են, ձգտում են միշտ՝ մեկը մյուսին,

Օրենքն է ընդմի՜շտ՝ մեկը մյուսի՜ն...

* * *

Կարմիր ողկույզով

Բռնկվեց սնձենին.

Տերեւաթափ էր՝

Ես ծնվեցի:

Վիճում էին բյուր

Զանգերն քաղաքի.

Օրը - շաբաթ էր՝

Սուրբ Հովսեփի:

Եվ ես մինչ հիմա

Ծամել եմ ուզում

Ողկույզն դառնահամ

Կրակոտ սնձենու: