Երեկոյան Սեւանի մոտ լցակայանի հերթի մեջ ենք, մի փոքր հեռու մի խումբ մոլոկան կանայք են կանգնած: Բարձրահասակ են ու ձիգ մեջքով: Ժանյակներով գլխաշոր, երկար կիսաշրջազգեստ, երկարաթեւ բլուզ: Կաթնագույն, թույլ վարդագույն կամ երկնագույն երանգների մի փունջ:
-Տեսնես, ինչո՞ւ պարսկուհիները բաց գույնի գլխաշոր չեն կապում, - բարձրաձայն մտմտում եմ ես, - նույն գլխաշորն է, նույն փակ հագուստը... բայց ո՞նց է, որ սրանք գեղեցիկ են, իսկ նրանց նայելիս լարվում ես` սեւն ու թուխը շատ է:
Մեր հերթն հասնում է, ես մեքենայից իջնում, գնում եմ սպասասրահ: Անցնում եմ մի մեքենայի կողքով, մեջը անկապ հռհռացող լակոտներ են: Լցակայանի կրպակի վաճառողուհին` թմբլիկ մի աղջիկ անհավանական նեղ մի տաբատով ու շատ ձիգ բլուզով թիկնել է սրանց բաց պատուհանին` կլորիկ բարեմասնությունները դեմ արած մոլոկանների խմբին: Նրանց տղամարդիկ շուռ են եկել, կանայք ցածրաձայն զրուցում են:
-Կյա՛նք, - ծորում է վաճառողուհին, - կյա՛նք, որ մյուս անգամ...
"Մյուս անգամ"-ն էլ չիմացա, հասա սպասասրահին: Ներսում միայն մի պապիկ էր նստած: Բարձրահասակ, գեր, պատկառելի մի պապիկ: Շատ նման Սերժ Թանկյանի հայրիկին: Բաց դարչնագույն տաբատով, կոկիկ վերնաշապիկով, գեղեցիկ ձեռնափայտով: Արտակարգ գեղեցիկ եւ բավականին թանկարժեք սպորտային կոշիկներով: Նստեցի խորքում ու մտքումս այս պապիկի համար լեգենդ եմ հնարում` փորձելով որեւէ կերպ բացատրել նրա ներկայությունը ա՛յս սպասասրահի մեջ: Մի երկու րոպե չանցած ճնճղուկների պես ճտպտալով` ներս են ընկնում երկու անուշ, սիրուն, սեւ աչք-ունքով, ճեփ-ճերմակ հագ ու կապով երկու աղջնակ:
-Պապի՛, մեզի դրամ տուր, հինգը հարյուր դրա՛մ:
"Սիրիահայ են", -սիրտս մի տեսակ թռնում է:
-Ինչո՞ւ հինգը հարուր, ահա՛ հազար, - բացում է պապիկն իր քսակը:
-Չէ՛, պապի՛, մեզի ուրիշ դրամ պետք է, որ ավտոմատին անցքեն անցնի:
-Ա՛հ, ահա՛, մեկը, երկուսը, երեքը..., - մետաղադրամները լցնում է թոռնուհու ափի մեջ, սրանք վազ են տալիս կրպակի ուղղությամբ:
Ես երջանկությունից հալվել եմ: Ինձանից անկախ լայն ժպտում եմ` պապիկիս եմ հիշել: Պապիկը որսում է ժպիտս, շուռ գալիս:
-Մենք Սյուրիայեն եկած ենք...
-Հա՞, - ավելի եմ հուզվում ես:
-Ինչե՛ր ունեինք, ինչե՛ր ձգեցինք-եկանք... Գործարան ունեինք, փորձեցինք Լիբանան տեղափոխել, ճամփին ամբողջը թալնեցան, նոր վիլլա սարքած էինք այս աղջիկներուս հոր համար, խանութներ ունեինք.. է՛հ, ամենը ձգեցինք... Մենք Սյուրիա այսքան տարի աշխատեցանք, որ հիմք ունենանք, որ ապրինք, ահա ինչեր եղան...
-Տեղավորվե՞լ եք արդեն, լա՞վ է այստեղ:
-Հա.. բայց ձգածս մտքես չի երթար...
-Իսկ մինչ Սիրիա հասնելը Ձեր նախնիները Արեւմտյան Հայաստանի ո՞ր մասից էին:
-Բա...ից (չհիշեցի), Եփրատի ափին գյուղ մըն էր:
-Իսկ ապուպապիկս Մուշից էր, - ժպտում եմ ես:
Ժպտում է ու վեր կենում` իրենց մեքենան արդեն սպասասրահի մոտ է:
-Հաջողությո՛ւն Ձեզ, - համարյա գոռում եմ:
Պապիկը նստում է առաջին մեքենայի մեջ, հետեւում էլի մարդիկ կան: Ճնճղուկներն իրենց մայրիկի հետ երկրորդ մեքենայում են:
Մենակ եմ սպասասրահում, ինձանից անկախ Խաչատուր Թանկյանի երգած երգն եմ հիշում ու քթիս տակ կամաց երգում: "Ունեմ հանգրվան, ունեմ օթեւան"-ի վրա փուլ եկա ու սկսեցի լացել: Երեխայի պես քիթս քաշելով ու անձայն. հեչ չէի ուզենա ուշադրություն գրավել: Մեր մեքենան արդեն սպասասրահի մոտ է, մի կերպ ինձ հավաքում եմ, դուրս գալիս:
Ուզում եմ հուսալ, որ կմնան... Որ իրենց սիրուն ավտոներին գազի բալոն են դրել, ուրեմն կմնան...
