Publishing & Printing News Agency NT Database NT Fund All Armenian Media Assocition Armenia-China Assocition All Armenian Media Assocition
Կայքի մասին
Կազմակերպություններ
Ստեղծագործություններ
Հեղինակներ
Գրքեր
Լուրեր

World Directoties Hurricane Preparedness Kit
Wedding Videography
All-List Directory
Computer Directory
Super Directory
All-Directory
Company-List Business Directory
Dating Directory
EZ List
Finance Directory
Guide Pro
Yellow Pages by ListNation
Online Marketing
Shopping Directory
Travel Catalog & Directory
Zip Codes
Renovations


List Nation
List Site

Read Work
Հեղինակ` Կառլեն Միրումյան Կարդացել են 5825
ԳՐԵՐԻ ԳՅՈՒՏԸ ՀԱՅՈՑ ՊԵՏԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ԽՆԴՐԻ ՀԱՄԱՏԵՔՍՏՈՒՄ
Էջեր   2 3  ...  11 >>
Յուրաքանչյուր ազգի համար գրերի ստեղծումը ընկալվում է որպես պատմամշակութային խոշորագույն երեւույթ, քաղաքակրթության զարգացման որոշակի աստիճանի արտահայտություն, գրավոր մշակույթի ստեղծման եւ զարգացման անհրաժեշտ նախապայման: Միաժամանակ, գրերի գյուտը սերտորեն առնչվում է պետականության զարգացման որոշակի աստիճանին, երբ անհրաժեշտ են դառնում նաեւ ռազմաքաղաքական, պետական հզորության մշակութային «ապահովումն» ու հիմնավորումը: Այսպիսին է պատմության ընդհանուր օրինաչափությունը, այսպիսին է բազում ժողովուրդների գրերի գյուտի պատմությունը: Այս պարագայում լեզվի եւ առհասարակ գրավոր մշակույթի ոլորտում վարած քաղաքականությունը հանդես է գալիս որպես պետական քաղաքականության «շարունակություն», կոնկրետացում:
Սակայն պատմությանը հայտնի են նաեւ դեպքեր, երբ կարծես շեղում է կատարվում նշված օրինաչափությունից, այսինքն՝ երբ ազգային գրերի գյուտին եւ մշակույթին սկզբից եւ եթ ընդգծված քաղաքական գործոնի դեր ու կարգավիճակ է հաղորդվում եւ դրանց միջոցով են փորձում լուծել պետական (կամ ազգային) քաղաքականության հրատապ խնդիրները: Այլ կերպ ասած՝ երբ մշակույթի եւ քաղաքականության (պետական կամ ազգային) հարաբերակցության մեջ տեղի է ունենում ոչ միայն շեշտադրումների, այլեւ գործառույթների փոփոխություն: Դրա լավագույն վկայություններից է հայկական գրերի գյուտի եւ ազգային մատենագրության ստեղծումը:
Ինչպես նշվել է, IV դարում պետական ամբողջականության պահպանման ուղղությամբ ձեռնարկված բոլոր ջանքերն ապարդյուն եղան, եւ 387 թ. Հայաստանը բաժանվեց Սասանյան Պարսկաստանի եւ Հռոմեական կայսրության միջեւ: Հայաստանի արեւմտյան (հռոմեական) մասում թագավորությունը վերացվեց միանգամից, ինչը կրկին կտրուկ փոխեց քաղաքական իրադրությունը ոչ միայն Հայաստանում, այլեւ ամբողջ տարածաշրջանում: Թեեւ Հայաստանի արեւելյան մասում թագավորությունը պահպանվեց եւ գոյատեւեց մինչեւ 428 թ., այնուհանդերձ պետական ամբողջականության կորստի վտանգը դարձել էր իրականություն եւ օրակարգում էր Հայոց պետականության գոյության իսկ հարցը: Կենտրոնական թագավորական իշխանության ամրապնդման եւ պետական ինքնիշխանության պահպանման խնդիրները տեղի տվեցին առավել բարդ ու ճակատագրական՝ ազգային ինքնապաշտպանության, ազգային կեցության ու ինքնության, պետականության մնացուկների պահպանման խնդիրներին, որոնց լուծումը բարդանում էր Սասանյան Պարսկաստանի շարունակվող կրոնագաղափարական եւ քաղաքական զավթողականության հետեւանքով:
Ստեղծված պայմաններում ազգի հոգեւոր եւ աշխարհիկ առաջնորդները գիտակցեցին, որ ազգային-քաղաքական առկա խնդիրների լուծումը հնարավոր է միայն ժողովրդի ֆիզիկական եւ հոգեմտավոր ողջ ներուժի կենտրոնացման, ազգի սոցիալական բոլոր խավերի համախմբման, համազգային պայքարի ընդհանուր ճակատի կազմակերպման պարագայում: Դա, իր հերթին, ենթադրում էր քաղաքական առումով կազմակերպված եւ համակարգված գաղափարախոսությամբ զինված ուժի առկայություն, որն ի զորու լիներ ստանձնել Սասանյան Պարսկաստանի կրոնագաղափարական եւ քաղաքական ոտնձգությունների դեմ պայքարի կազմակերպման եւ ղեկավարման պատմական առաքելությունը: Հայ իրականոթյան մեջ այդպիսի ուժ էր Հայ Առաքելական եկեղեցին, որն էլ շուտով ստանձնեց ազգի փրկության առաքելությունը՝ գլխավոր դեր խաղալով գաղափարաքաղաքական եւ հոգեւոր-մշակութային կյանքում, պետական ամբողջականության, հատկապես՝ պետականության, քաղաքական անկախության կորստից հետո 1:
Սակայն, թեեւ քրիստոնեությունը շուրջ մեկ դար Հայաստանի պետական կրոնն էր, այնուամենայնիվ, այն դեռեւս լիովին չէր բացահայտել իր ներունակությունը եւ չէր
Էջեր   2 3  ...  11 >>

Մուտք

UMBA
UITE
MPI
World Vision Armenia
Oxfam Armenia
ICARE Armenia
free hit counter
hit counter
Yandex citirovania